یه مطلبی میخوندم درباره تغییرات در نحوه رای دادن در مجلس شورای ملی.
اول ماجرا اینجوری بوده که فقط یه گروه خاصی حق رای داشتن، اشراف، ملاک و بازرگان و آخوند و در کل طبقهای که جایگاه اجتماعی قابل قبولی داشتن.
بعد نمایندگان مجلس دوم که اتفاقن اکثرن از این گروههای مذکور بودن، خیلی روشنفکر بودن و میان میزنه زیر کاسه کوزه ماجرا و میگن نه رای برای همه باید باشه. و همه (منظور از همه، همه مردهاست البته) بتونن رای بدن.
بعد نتیجه این شد که رعیت هم میتونست رای بده، ارباب هم میتونست. نوکر هم میتونست رای بده، شازده هم میتونست. بیسواد(در مورد دورهای حرف میزنیم که در بهترین حالتش توی ایران از هر هزار نفر، یه نفر با سواد بوده) هم میتونست رای بده، آخوند (تقریبن اون زمان همین گروه فقط تحصیلات داشت. حتی خیلی از ثروتمندا هم با سواد نبودن. اون گروهی هم که سواد داشت، خوندن و نوشتن و حساب بلد بود.) هم میتونست.
و خب از این جا به بعدش رو از زوایا و موقعیتهای مختلفی باید بررسی کرد.
برچسب:
نویسنده: روژان کریمیان