به نظاره و تماشا / 48

نقل قول:

چرا «در وضعیت فعلی» هیچ نشانه ای از یک انقلاب موفق بر علیه جمهوری اسلامی نیست و چرا حتی اگه انقلابی هم رخ بده، بعدش به حکومت دموکراسی موفق منجر نمیشه؟

حکومت کردن یه ماشینه، اجزا و ابزار خودش رو داره. ساقط مردن حکومت هم همینطور. با چهارتا بیانیه و یه برنامه تلوزیونی نمیشه حکومت رو ساقط کرد، با یه جمله حرف کلی که بعد از سقوط حکومت کارشناسان میان مملکت رو گلستان می کنن هم نمیشه مملکت داری کرد.

کسی که بخواد انقلاب کنه، اول از هر چیز باید یه رویا داشته باشه، یه رویایی که انقدر قشنگ باشه و انقدر خوب بیان شده باشه که آدمها حاضر باشند براش بمیرن.

اما رویا کافی نیست. انقلاب کردن تشکیلات و برنامه ریزی می خواد. فقط یه نفر رهبر کافی نیست، یه تشکیلات لازمه که بتونه نیروهای سیاسی رو همراستا کنه، منابع مالی تامین کنه، لابی کنه، اعتصاب و تظاهرات رو برنامه ریزی کنه، برنامه های جنگهای خیابانی رو بچینه ...

بله، جنگ خیابانی. هیچ حکومت دیکتاتوری با راهپیمایی سکوت و گل و لبخند ساقط نمیشه. یه جایی کار به درگیری مسلحانه میرسه. در درگیری هم لازمه به برنامه و لجستیک و فرماندهی ای وجود داشته باشه، شورش کور خیلی به سرعت سرکوب میشه.

تیم رهبری انقلاب باید اول یه وجاهت مردمی ایجاد کنند. یه مقبولیت بین المللی کسب کنند. یه سیستم ارتباطی داشته باشند، ساختار فرماندهی داشته باشند. تیم مبارز تربیت کنند، سلاح بدست بیارند، منابع مالی داشته باشند.

حالا فرض کنید همه اینها رو فراهم کردن، تازه یه تیم مدیریتی می خوان که مملکت رو بتونه اداره کنه. بتونه آب تو لوله ها بیاره و برق تو سیمها، آرد به نونوایی برسونه و آشغالها رو جمع کنه و امنیت رو تو محله ها تضمین کنه.

اینها نیازمند اینه که ماشین حکومت که با اعتصاب و در طی انقلاب از کار افتاده بتونه به سرعت و با کارایی زیاد راه بیفته. نیازمند وجود تعداد زیاد وفادار داوطلبه.

اما ماشین حکومت در همین وضع فعلیش هم از کار افتاده است و پره از تیروهای وابسته و گزینشی. با تغییر وزیر و مدیر به کار نمی افته. نیروی نظامی و انتظامی همین الانش هم ناتوانه و تمام بدنه ش از وفاداران حکومت فعلی پر شده. چطور میشه انتظار داشت که بعدش به حکومت بعدی خدمت کنه.

آیا میشه تصور کرد که گروههای مسلح مردمی به صورت نظام مند و تحت فرماندهی واحد، شبیه کمیته های اول انقلاب اسلامی، شکل بگیرند که نظم و امنیت رو به جای سیستم انتظامی که در انقلاب از هم پاشیده، حفظ کنند؟

من در وضعیت فعلی هیچ نشانه ای از چنین سطحی از اتحاد، تشکل و نظام مندی در اپوزیسیون نمی بینم. هیچ برنامه عملی و واقعی برای سرنگونی و هیچ ساختاری برای حکومت کردن بعد از سرنگونی نمی بینم. حکومت با اتو زدن به پریز و فحش دادن از پشت تلوزیون ساقط نمیشه.

برای همین به تصور من در آینده نزدیک هیچ شانسی برای سرنگونی حکومت توسط یک اپوزیسیون مخالف وجود نداره. چون در واقع هیچ اپوزیسیونی وجود نداره بجز یک مشت آدم متوهم بی برنامه که خیال می کنند مردم خودشون حکومت رو ساقط می کنند و قدرت رو دو دستی تقدیم اونها می کنند

حالا تازه فرض کنید یکی پیدا شد که چنین تشکیلات و حمایت و نیروی مبارزی هم داشت و کوچه به کوچه جنگید و سپاه و بسیج و نیروی انتظامی رو شکست داد و بیت و صدا و سیما و وزارت کشور رو گرفت. چرا فکر می کنید فرداش اون همه اسلحه و مبارز وفادار رو کنار می ذاره و تسلیم رای مردم میشه؟

اون کسی که اون همه نیرو و سلاح داره، همه پول و قدرت رو بر می داره برای خودش، هیچ سهمی ازش رو به هیچکس دیگه نخواهد داد. هیچ انتخابات واقعی که منجر به از دست رفتن قدرتش بشه رو نخواهد پذیرفت. دموکراسی از این طریق بدست نمیاد. تاریخ تکرار میشه چون رسمش همینه.

به تصور من، شانس ما برای رسیدن به دموکراسی کم است. تنها حالتی که می توانم تصور کنم این است که پس از مرگ رهبر فعلی، هیچیک از جناحهای حکومتی نتواند قدرت را قبضه کند یا اتحاد قدرتمندی شکل بدهد و نیروهای پراکنده با قدرت محدودی بمانند. چندین سال جنگ قدرت بین این نهادها فرسوده شان کند. در پس این فرسودگی، یک فضای تنفسی برای مردم فراهم شود که کم کم به نوعی دموکراسی برسد. حالت مطلوبی که می توانم تصور کنم، روی کار آمدن گروهی غربگرا پس از رهبر فعلی است که باعث رشد و تقویت طبقه متوسط بشود که در نهایت منجر به شکل گیری دموکراسی پایدار خواهد شد.

 گزینه کودتا رو هم محتمل می دونم. با این توجه که در شرایط فعلی، حتی سپاه هم یکدستی لازم برای کودتا رو نداره. اصولا مطمئن نیستم که نیروی نظامی ای که بدنه ش از سرباز وظیفه پر شده باشه، امکان کودتا داشته باشه. شاید بعد از وفات رهبر فعلی، احتمال کودتا بیشتر از امروز بشود. در آن صورت احتمالا مسیر مشابه روسیه را طی خواهیم کرد: آزادی اجتماعی بدون آزادی سیاسی. همراه با غارت کامل منابع ملی.