یک چیزهایی کم داریم
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
قدرت توتالیتر اجازه نمیدهد که افکار و عقاید مختلف بروز پیدا کنند و اجازه نمیدهد بحث یا گفتوگویی معنادار شکل بگیرد...
در رژیمهای توتالیتر، فعالیت فکری ناممکن است، حتی افراد، فارغ از آنچه در درون دارند، ناگزیرند خودشان را با الگوی رسمی وفق دهند، قید و بندهایی هست که نمیگذارد شخصیت در افراد پرورده شود؛ و فضایی که در آن جان و ذهن انسان حرکت میکند دائما تنگتر و تنگتر میشود…
آنهایی که سعی میکنند از خودشان در برابر چنین تحولاتی دفاع کنند شمارشان افزونتر میشود، آنها اعتراض میکنند و خواستار تغییر میشوند…
نظام توتالیتر اما به همه خواستها فقط یک پاسخ میدهد…نظام توتالیتر در برابر ناراضیان فقط به زور متوسل میشود.
برای همین است که دولتهای توتالیتر نمیتوانند بیوجود پلیس سیاسی، دادگاههای فرمایشی، حکمهای غیرقانونی، اردوگاههای کار اجباری، و اعدامهایی که غالبا نوعی آدمکشی در هیئتهای مبدل هستند سر کند.
در واقع، نظام توتالیتر در اوج تکاملش از این جهت چشمگیر است که شمار نوکران حلقه به گوشش در سرتاسر جامعه بسیار زیاد است. این نوکران اما از این جهت با آن حامیان اولیه تفاوت دارند که حمایتشان از رژیم دلایل دیگری دارد. آنچه آنان را به حرکت درمیآورد دیگر شور و شوق نیست بلکه «ترس»است…
و شخصی که انگیزه اعمالش یک ترس دائمی است، صفتی را از دست میدهد که کل فرهنگ از دل آن صفت برمیآید: او خلاقیتش را از دست میدهد، چشماندازش را از دست میدهد…
رفتار او را میتوان به رفتار ساکنان شهری محاصره شده تشبیه کرد که یگانه آرزوی او زنده ماندن است…
.
.
روح پراگ/ ایوان کلیما
.
پ. ن: چقدر جالبه که حکومت اسلامی تبدیل به کاریکاتور از حکومتهای کمونیستی شده.
برچسب:
نویسنده: روژان کریمیان